De spontane gewondentransporten waren niet het enige neutraliteitsprobleem waar het Rode Kruis mee te maken kreeg. Er was ook nog een over-geïnteresseerde voorzitter.
Bij zijn huwelijk met koningin Wilhelmina in 1901 was Heinrich Wladimir Albrecht Ernst Herzog zu Mecklenburg (1876-1934) weliswaar genaturaliseerd tot Nederlander, maar in augustus 1914 bleek het hemd nog altijd nader dan de rok. Omdat de Duitse legerleiding onder andere Mecklenburgse regimenten had ingezet op de uiterste rechtervleugel van de strijdmacht die België binnenviel, was prins Hendrik er veel aan gelegen om naar Zuid-Limburg af te reizen.
Een militaire rol vervulde hij niet. Bij het afkondigen van de mobilisatie was hij toegevoegd aan het Algemeen Hoofdkwartier in de rang van luitenant-generaal à la suite, hetgeen inhield dat hij wel de status verkreeg (alleen Opperbevelhebber Snijders stond in rang boven hem), maar verder geen enkele verantwoordelijkheid droeg. Als zo vaak bij de Prins ging het in zijn functies zuiver om het uiterlijk vertoon, niet om de inhoud. Zijn voorzitterschap van het Rode Kruis, dat hij sinds januari 1909 bekleedde, bood hem echter wel een goede gelegenheid (of een goed excuus) om belangstelling te tonen voor de gewondenopvang in de grensprovincie.
